Ciro e Creso - Erodoto versione greco

Κϱοῖσος ἐνϑαῦτα ἀϰούσας τὴν Κύϱου μετάγνωσιν, ὡς μὲν ἑώϱα πάντας τοὺς ἄνδϱας σβεννύντας τὸ πῦϱ, δυναμένους δὲ οὐϰέτι ϰαταλαμβάνειν, ἐπεβόησε τὸν ϑεὸν ἐπιϰαλούμενος· "ὦ Ἄπολλον, εἰ δή ποτε δῶϱά σοι ἐδίδουν, νῦν με σῶσον ἐϰ τοῦ παϱόντος ϰαϰοῦ». Ὁ μὲν δαϰϱύων οὕτω ἐπεϰάλεσε τὸν ϑεόν, ἐϰ δὲ αἰϑϱίας τε ϰαὶ νηνεμίας ἐξαπίνης νεϕέλαι ϰαὶ χειμὼν συνέτϱεχον ϰαὶ ὕδατι πολλῷ ϰατέσβησαν τὴν πυϱάν. Oὕτω δὴ μανϑάνων ὁ Κῦϱος ὡς εἴη ὁ Κϱοῖσος ϰαὶ ϑεοϕιλὴς, ϰαταβιβάσας αὐτὸν ἀπὸ τῆς πυϱᾶς ἐπειϱώτα τάδε·  "Κϱοῖσε, τίς σε ἀνϑϱώπων ἔπεισε ἐπὶ γῆν τὴν ἐμὴν στϱατεύεσϑαι;". Ὁ δὲ ἔλεξε· "ὦ βασιλεῦ, ἐγὼ ταῦτα ἔπϱαξα τῇ σῇ μὲν εὐδαιμονίᾳ, τῇ ἐμαυτοῦ δὲ ϰαϰοδαιμονίᾳ· αἴτιος δὲ τούτων ὁ Ἑλλήνων ϑεὸς ἐπάϱας ἐμὲ στϱατεύεσϑαι. Oὐδεὶς γὰϱ οὕτω ἀνόητος ἐστὶ ὅστις πόλεμον πϱὸ εἰϱήνης αἱϱεῖται· ἐν μὲν γὰϱ τῇ οἱ παῖδες τοὺς πατέϱας ϑάπτουσι, ἐν δὲ τῷ οἱ πατέϱες τοὺς παῖδας. Ἀλλὰ ταῦτα δαίμοσί που ϕίλον ἦν οὕτω γίγνεσϑαι".