.

Orfeo e Euridice - VERSIONE di latino e traduzione

Versioni di Latino - traduzioni brani classici - Versioni di Autori Sconosciuti


Orfeo e Euridice

Autore: sconosciuto

2 versioni con lo stesso titolo In questa pagina

qui trovi quella di Nuovo comprendere e tradurre

Qui trovi ORFEO di latino laboratorio 1

 

Orpheus, antiquus poeta, Apollinis filius erat. Cum per silvas lyra canebat, omnes aves cantare desistebant feraque quidem stabant, quia eius cantus dulcior quam cantus ceterorum poetarum erat. Quondam Euridyce, pulchra virgo, Orphei lyrae sonum suavem audivit et magna cum curiositate ad Orpheum properavit. Statim cum poeta virginem vidit, amore exarsit. Paulo post Eurydicen in matrimonio duxit. Sed aliquando a serpente infeliciter Eurydices pes morsus est: sic Orphei uxor cum atrocibus cruciatibus e vita excessit et sub terram in Avernum iit

Orfeo, poeta antico, era figlio di Apollo. Quando suonava la lira attraverso i boschi, tutti gli uccelli smettevano di cantare e inoltre le bestie selvatiche restavano immobili, perche' il suo canto era piu' piacevole del canto degli altri poeti. Una volta Euridice, una bella fanciulla, senti' il suono soave della lira di Orfeo e con grande curiosita' si avvicino' ad Orfeo. Non appena il poeta vide la ragazza, si accese d'amore. Dopo poco tempo sposo' Euridice. Ma un giorno sventuratamente un piede di Euridice fu morso da un serpente: cosi' la moglie di Orfeo mori' con atroci dolori e ando' sottoterra nell'Averno
.

Altra versione con lo stesso titolo

Orpheus poeta lyrae suae sono beluas feras in silvis alliciebat,saxa quoque ex iugis montanis commovebat.Pulchram Eurydicem iucunde amabat,cum Eurydice vitam agebat fere beatam.Adversa autem fortuna et fata deum necessaria puerum puellamque perdunt.Currit quondam pulchra Eurydices nec videt hydrum in alta herba descendit misera,sine viro perdita in atra aeternaque umbra.Orpheus ad altam Orci ianuam pervenit acceditque ad dominum Erebi tremendum,qui numquam humanis votis commovetur.Commoventur autem Erebi umbrae animaeque,quia Orphei cantus etiam extremam exitii poenam vincit.Proserpina Inferorum regina viro puellam tradit,at monet:"Ante sponsam recte procede neque umquam gradum vertito.Sic Eurydecem ad superas auras duces,sic puella denuo vitam accipiet.At si oculis tuis sub tenera humo vultum venustum respicies,statim in aeterno amatam ammittes et perdes"

Il poeta Orfeo addolciva nelle foreste le feroci belve con il suono della sua lira, commuoveva addirittura i sassi dalle gole montane. Amava dolcemente la bella Euridice, conduceva una vita quasi beata con Euridice. Ma la sorte contraria e i destini necessari dei fanciulli perdono dio e la ragazza. Un tempo la bella Euridice corre e non vede un idra nell'erba alta, scende la poveretta, persa senza uomo nell'oscura ed eterna ombra. Orfeo giunge all'alta porta di Orco ed si avvicina al tremendo signore di Erebo, il quale non è mai commosso dalle suppiliche umane. Al contrario vengono commosse le ombre e le anime di Erebo, poichè il canto di Orfeo vinche anche l'estrema pena della morte. Proserpina, la regina degli Inferi, porta la ragazza all'uomo, ma avverte:"Cammina dritto davanti alla sposa e non cambierai mai andatura (passo,posizione). Così condurrai Euridice alle volte celesti, così la fanciulla riceverà di nuovo la vita. Ma se tu guarderai con i tuoi occhi il bel volto da terra sotto la giovane, perderai e smarrirai immediatamente la -tua- amata".

Qui trovi quella di Nuovo comprendere e tradurre

 

Orpheus, natione Thracius, Apolline et Calliope natus, primus omnium fidibus cecinisse traditur. Cum cognoscendi ardore maxime flagraret, in Aegyptum se contulit ut sacerdotes et sapientes illius nationis adiret ad rerum cognitionem adipiscendam. Ibi multa didicit de religionibus, de scelerum expiatione, de cultu mortorum, de reliquis omnibus rebus, quae ad inferos superosque peritinent. Iis omnibus cognitionibus praeditus atque ornatus in patriam revertit ut cives suos ad humaniorem civilioremque cultum vitae perduceret. Quibus rebus dum studiosius incumbit, Euryducem dilectissimam uxorem amisit, morsu venenato viperae subita morte exsinctam. Crudeli Euryduces fato ita Orpheus perturbatus est ut non solum dolorem suum in cantum et lacrimas effuderit, sed etiam uxorem revisendi causa id ausus sit quod vix credibile videtur. Nam ad inferos descendit et vocis suae et fidium dulcedine inexorabilis Plutonis animum flectere nisus est, tanti amoris admiratione ad misericordiam motus, ei uxorem reddidit hac condicione ut in itinere ad superos rediens eam non respiceret. Promisit ille, sed impotenti desiderio eam vivendi non temperavit: sic ea statim evanuit et in tenebras dilapsa est.

bottom
top
HomeContattaciSiti AmiciCercaFORUM - S.O.S. compitiPubblicitàCome funziona questo sito?Registrati al sito
bottom

Copyright © 2007-2012 SkuolaSprint.it || Tutti i diritti riservati - Vietata ogni riproduzione, anche parziale