Alessandro e Parmenione

Δαρείου δέ πέμψαντος επιστολήν πρός αύτόν καί φίλους δεομένους μύρια μέν υπέρ τῶν έαλωκότων λαβεῖν τάλαντα, τήν δ’ εντός Εύφράτου πᾶσαν ἒχοντα και γημαντα μίαν τῶν θυγατέρων φίλον είναι καί σύμμαχον, έκοινοῦτο τόῖς έταίροις· καί Παρμενίωνος είπόντος “Έγώ μέν, εί ’Αλέξανδρος ἢμην, ἒλαβον ἃν ταῦτα”, “Κάγώ νή Δία” έἶπεν ό ’Αλέξανδρος “εί Παρμενίων”.

Πρός δέ τον Δαρεῖον ἒγραψεν, ώς ούδενός άτυχήσει τῶν φιλάνθρωπων έλθών πρός αυτόν, εί δέ μή, αυτός επ’ εκεῖνον ἢδη πορεύσεσθαι.

Avendo Dario spedito una lettera a lui e agli amici che lo pregavano di prendere dieci mila talenti in cambio dei prigionieri, possedendo tutta la regione fino all’Eufrate e sposando una delle figlie di essere amico e alleato, comunicava agli amici: e poiché Parmenione diceva “ Io, se fossi Alessandro, accetterei queste proposte, ...(CONTINUA)

release check: 2020-07-13 22:45:09 - flow version _EXTP_H1